Vladičin Han je mala sredina sa izuzetno bogatom trubačkom tradicijom — mesto gde su se generacijama rađali i usavršavali majstori limenog zvuka koji su osvajali nagrade širom Srbije i na najvećem trubačkom takmičenju u Guči. Ovaj tekst predstavlja kratak pregled najpoznatijih imena iz našeg kraja, njihovih zasluga i najvećih uspeha u karijeri.
Vladičin Han je dao jednog od najpoznatijih balkanskih trubača — Bobana Markovića, čije ime je gotovo sinonim za energiju južnjačke trube. Boban i orkestar koji je osnovao višestruko su nagrađivani u Guči: više puta su osvojili prve nagrade za najbolju trubu i orkestar, a njegova karijera i međunarodni angažmani učinili su ga legendom. Njegova uloga u popularizaciji mizike južne Srbije i Romske muzičke tradicije je nemerljiva.
Porodica Marković nastavila je ovu tradiciju — Marko Marković je nosilac porodičnog nasleđa i nastavlja da svira i vodi orkestar koji je svoje mesto našao i na domaćim i na međunarodnim festivalima. Njihova priča pokazuje kako jedan grad može postati mala trubačka fabrika talenata.
Među drugim velikanima iz ovog kraja nalaze se Slobodan i Osman Salijević — Osman kao ranija generacija koja je svitala već šezdesetih. Osman je svoju najveću popularnost stekao kada je otpevao vanvremenski hit „Mesečina“. Slobodan kao trubač koji je svojim nastupima i snimcima ostavio snažan trag u domaćoj trubačkoj sceni. Porodica Salijević značajno je doprinela popularizaciji zvuka Vladičinog Hana na festivalima.
Ne smemo zaboraviti ni druge lokalne majstore: Junuz Ismailović (koji se pominje kao jedan od prvih „majstora trube“ iz ovog kraja) i Stojan Krstić — imena koja su deo istorije trube u opštini i koja su utirala put mlađim generacijama. Vladičin Han je, kako često ističu lokalni mediji, jedinstven po kontinuiranom nizu vrhunskih izvođača.
U novije vreme, dva imena su posebno obeležila scenu: Bojan Krstić i Bojan Ristić. Trubaci Bojana Krstića je orkestar iz Vladičinog Hana koji je osvojio brojna priznanja na mnogim prestižnim festivalima širom Srbije ali sveta, a vrhunac karijere Bojana Krstića bio je osvajanje Majstorskog pisma u Guči — potvrda dugogodišnjeg rada, discipline i muzičkog identiteta. Putem očeve slave krenuo je i Bojanov sin Luka, koji je jedan od najperspektivnijih mladih trubača Srbije, a iako veoma mlad već vodi i svoj sopstveni orkestar.
Slično, Bojan Ristić je potvrdio status jedne nove generacije pobednika — njegova titula sa 62. Sabora i nagrade za najbolji orkestar donose novu dinamiku i potvrđuju da tradicija živi kroz mlade talente koji sada preuzimaju scenu. Ovo je priča o kontinuitetu: od Junuza i Osmana, preko Slobodana i Bobana, do današnjih Bojana — svaki od njih je dodao svoj pečat.
Trubači Kobre, za razliku od drugih ne plaše se svoje konkurencije, nego je poštuju i cene i ponosno ističu iz kakve sredine dolaze. Posebno smo ponosni na činjenicu da su mnogi članovi našeg benda imali saradnju sa pomenutim muzičarima a neki i proistekli iz ovih velikih bendova.